هیزم

 
نخوان
نویسنده : ehsan - ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٢/٦
 

مردمی   که نمی خواهند بیدار شوند .

ترسیده های مرده نمای مسخ .

من دین نمی خواهم من دین نمی خواهم

 من  ترس و تعصب نمی خواهم . من هشیاری هم نمی خواهم .

 ازادی می خواهم .

فقط هر روز بیشتر سرزنش و ترد می شوم .می گویند من توان اندیشیدن ندارم . گویند که من مسخ شده ام

 چه  بگویم من؟

چه بگویم من؟

سکوتی برنده در سینه ام جولان میدهد  . چشمانی بی حرکت  

و اندیشه ای پیچنده  همانند مار می گزد

پشیمانی پیدایشی نا خواسته 

تقلایی مداوم برای رهیدن . پیله ای مکعب دنیای من است

در اینجا هنر گناه است

جادو دین است

مرگ تولد است

دانه های ساعت شنی هر کدام ساعتی غول پیکر اند . گلوی ساعت شنی شکنجه سخت گرفته است

انسانها ترکه های خشک اند

قارچ های زاد و ولد

التهاب فضا استخوان ها یم را شکسته است

خون اب اراده جلوی فریاد پشیمانی ام را می گیرد

 

 

                   

                                                                      تقدیم به یکی از بد ترین روز های زندگیم:

                                                                                             امروز


 
comment نظرات ()