درونم را به حراج می گذارم

امروز رفتم پایین شهر . مرکز شهر . همون بافت قدیمی و مذهبی همراه با پیچیدگی های ناقض خودش  .

امروز فهمیدم مدتی  ه که از غذا خوردن لذت نمی برم

چن شبه که خواب گربه ی زیبایی رو میبینم که تو خواب هی میزنمش و پرتش میکنم  و لهش میکنم ولی اون هیچ وقت نمی میره  .معمولا وقتی  اعصابم خورده یا این خواب رو میبینم یا خواب میبینم یه ادم لاغر قد بلند که  پای چپ  و دست راست و چشم چپ نداره  با اون عصای چوبیش چنان با سرعت تو شب  دنبالم میکنه و اون دست های استخونیش و ناخن شکسته اش  رو سمتم پرت میکنه که وقتی از خواب میپرم خوشحال میشم.

 زندگیم شده چهارتا دوست نصفه نیمه  و مترو و یه اتاق 12 متری  و فکر و کف دستم و لحظه ای با پریسا.

 من همسایه ی طبقه ی سوم فکری جامعه ام  باهاشون 22 سال زندگی کرده ام هیچ وظیفه ای جز سکوت نداشتم . یه مشت ادم بوالهوس  مسخ  پای تا سر شکم  که با اعتقاداتشون نان میخورند

ادمهایی که اندیشه در میان انها همچون جذام است. ادمهایی  به عمق 2 بعد . همیشه من سرزنش میشوم چون انها فکر نمی کنند تا تغییر کنند. انها جماعت بسته ای اند ولی زیاد بودنشان باعث میشود دنیای من هم بسته شود .

وقتی میرم قعر پایین شهر  نهایت حیوانیت بشریت رو درک میکنم . خزیدن برای چریدن .ادم هایی که  چشمانشان مثل چشمان میمون است . چشم هایی قهوه ای و فقیر

یک مشت لوله ی گوارش قطور با 4 تا دست و پا کنار ان                به هم میلولند .

هر جا برم همینه . بشریت   .

 امیدوارم خدای توهم شان در جمعیت تنها شون کنه

                                    

                                                                            aturpan125842.jpg    aturpan125843.jpg

                                                               

/ 0 نظر / 6 بازدید